Debaty sejmoweXIV Kadencja

Interpelacja w sprawie postanowień ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne

   W kwietniu 1997 r. została uchwalona ustawa Prawo energetyczne, ogłoszona w DzU nr 54 z dnia 4 czerwca 1997 r. Ustawa weszła w życie w grudniu 1997 r. i zastąpiła poprzednio obowiązującą z 1984 r. o gospodarce energetycznej.    Nowa ustawa w art. 70 ust. 2 utrzymuje ważność zaświadczeń kwalifikacyjnych wydanych na podstawie przepisów tylko do 31 grudnia 1999 r. W akcie wykonawczym, tj. w rozporządzeniu ministra gospodarki z dnia 16 marca 1998 r. w sprawie wymagań kwalifikacyjnych dla osób zajmujących się eksploatacją urządzeń, instalacji i sieci oraz trybu stwierdzania tych kwalifikacji, rodzajów instalacji i urządzeń, przy których eksploatacji wymagane jest posiadanie kwalifikacji, jednostek organizacyjnych, przy których powołuje się komisje kwalifikacyjne, oraz wysokości opłat pobieranych za sprawdzenie kwalifikacji, w § 14.1 określone są opłaty za egzamin, które wynoszą 15% najniższego wynagrodzenia (obecnie od 1 stycznia 1999 r. - 97,50 zł), które ponosi kierujący wniosek, czyli pracodawca. W przypadku Huty im. T. Sendzimira jest to kwota 780 000 zł (8 tys. stanowisk pracy x 97,50 zł). Jest to przykład, w którym widać, jak wysokie koszty egzaminowania pracowników będą ponosić duże zakłady pracy.    Duże wątpliwości wśród energetyków eksploatujących urządzenia budzi również nowy podział zawarty w wymienionym rozporządzeniu na trzy grupy zamiast dwóch (dublują się: w grupie II, poz. 9 z grupą III, poz. 8 - piece przemysłowe opalane gazem). Taki podział wpływa też na wzrost ww. kosztów za egzaminy, dodatkowo powodując zwiększenie ilości wypełnionych druków i liczby wydawanych dokumentów - świadectw kwalifikacyjnych).    Dlatego uprzejmie zapytuję:    1. Czy w ustawie ˝odebranie˝ ważności uprawnień osobom, którym zaświadczenie wydano na 5 lat, a termin mija po roku 2000, nie jest typowym przykładem działania prawa wstecz?    2. Czy ustalona przez ministra gospodarki opłata nie jest zbyt wysoka, a wielkość określona parametrem nie jest adekwatna do obecnych realiów gospodarczych?    3. Jaka jest możliwość zmiany tego rozporządzenia ministra gospodarki?    Poseł Władysław Kielian    Warszawa, dnia 18 lutego 1999 r.